διαμαντης λογιστης αγρινιο
Ο Γιάννης Γιαννίκος ήταν ο άνθρωπος που έμαθε στους Έλληνες να αγαπούν τη Ρωσία, κυριάρχησε για δεκαετίες στις ελληνορωσικές σχέσεις και προώθησε στην Ελλάδα το ρωσικό πολιτισμό, είτε μέσα από τις εκδόσεις των σημαντικότερων σοβιετικών έργων, είτε μέσω του Ινστιτούτου Πούσκιν. Ανέπτυξε πολυσχιδείς επιχειρηματικές σχέσεις με την Σοβιετική Ένωση και τη Ρωσία, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται και η επανέκδοση της θρυλικής εφημερίδας "Πράβντα", την οποία αγόρασε το 1991.
ταμειο παρακαταθηκων και δανειων καταστημα πειραια
διαγωνισμα αρχαια α λυκειου 16-32
ιταλικο εστιατοριο στη λαρισα
Πηγή: Wikipedia (Ο Λένιν ενώ διαβάζει την «Πράβντα»)
Λίγα λόγια για τον Γιάννη Γιαννίκο
Ο Γιάννης Γιαννίκος γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1923. Ο πατέρας του ήταν μετανάστης από την Αμερική, που ήρθε στην Ελλάδα για να πολεμήσει στον Πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και η μητέρα του ήταν μία γυναίκα εγγράμματη, κάτι σπάνιο για εκείνη την εποχή. Μεγάλωσε έξω από τα στερεότυπα, που διέπνεαν τις ελληνικές επαρχιακές πόλεις στις αρχές του περασμένου αιώνα. Έζησε όλα τα δύσκολα προπολεμικά, κατοχικά και μεταπολεμικά χρόνια της Ελλάδας, πάντοτε όμως συμμετέχοντας ενεργά στα κοινά με αγνή αγωνιστική διάθεση.
Ήταν από τους πρώτους, που εντάχθηκαν στην Εθνική Αντίσταση και μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ πολέμησε τους Γερμανούς και Ιταλούς κατακτητές. Επικεφαλής της ΟΠΛΑ Μεσσηνίας, μόλις 22 ετών, μπήκε με την ομάδα του στην πόλη της Καλαμάτας στις 9 Σεπτεμβρίου 1944 και μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, στις 23 Μαρτίου του 1945 συνελήφθη. Το 1947 δικάστηκε στο Ναύπλιο και καταδικάστηκε δέκα φορές σε θάνατο. Μεταφέρθηκε στο κελί 9, στην Ακτίνα Θ, στις φυλακές της Κέρκυρας ως θανατοποινίτης. Το 1952, σύμφωνα με την τότε ισχύουσα νομοθεσία, λόγω της μη εκτέλεσής του εντός πενταετίας, η θανατική του καταδίκη μετατράπηκε αυτόματα σε ισόβια κάθειρξη. Αποφυλακίστηκε το 1956, μετά από 12 χρόνια, από την κυβέρνηση του Κων/νου Καραμανλή, λόγω προβλημάτων υγείας - απόρροια των πολύμηνων απεργιών πείνας, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες κράτησης για αυτόν και τους συγκρατούμενούς του.
Για τη δράση του στην κατοχή ενάντια στους Γερμανούς κατακτητές, βραβεύτηκε από τον Βρετανό στρατιωτικό διοικητή ανατολικής Μεσογείου, Χάρολντ Αλεξάντερ, (για τη συμβολή του στην ασφαλή μετάβαση των βρετανικών στρατευμάτων από τη Μεσσηνία στην Κρήτη), καθώς και από την τότε σοβιετική κυβέρνηση.
Αμέσως μετά την αποφυλάκισή του, το 1956, δραστηριοποιήθηκε στο χώρο των εκδόσεων, εκδίδοντας τις περισσότερες από κάθε άλλον ΄Ελληνα εκδότη, εγκυκλοπαίδειες καθώς και πλήθος βιβλίων. Η πρώτη του εκδοτική δραστηριότητα ήταν η "Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας" του Σεργκέγεφ και το βιβλίο "Ένας πραγματικός άνθρωπος" του Μπορίς Πολεβόϊ. Εξέδωσε τις εγκυκλοπαίδειες: "Παγκόσμια Εγκυκλοπαίδεια των Νέων" (1961), "Ακαδημαϊκή Εγκυκλοπαίδεια" (1974), "Επιστήμη και Ανθρωπότητα" (1963), "Ποιος πότε, γιατί". Επίσης την τρίτομη "Ποιητική Ανθολογία" του Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου, την πρώτη εγκυκλοπαίδεια της Εθνικής Αντίστασης στην Ελλάδα "Στα άρματα, στα άρματα" (1966), έργο, που έκανε γνωστή για πρώτη φορά στην Ελλάδα την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης και τη δράση του ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ, ανοίγοντας για πρώτη φορά ουσιαστικά στο ελληνικό κοινό τη συζήτηση για το αντάρτικο, ένα θέμα ταμπού μέχρι τότε.
Πηγή: Wikimedia Commons
ο αιώνας του εαυτού tvxs
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου